عرفه تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ بلکه کلاس درسی بزرگ برای «خودشناسی» و «خداشناسی» است. در فضای پرهیاهوی امروز که جامعه ما درگیر چالش‌های گوناگون و تحولات سریع است، روز عرفه فرصتی است تا بار دیگر به سرچشمه‌های آرامش و استقامت بازگردیم.
امام حسین (ع) در دعای عرفه، به ما می‌آموزند که چگونه در اوج تنهایی و سختی، با خدای خود پیوند برقرار کنیم و نگاهی عمیق به هویت انسانی خویش داشته باشیم. برای ما دانشگاهیان و فعالان حوزه سلامت، عرفه یادآور این است که «خدمت به مردم» در کنار «تعالی روح»، معنا پیدا می‌کند. تماشای جمال هستی در دعای عرفه، به ما کمک می‌کند تا در برابر سختی‌ها صبورتر و در راه خدمت به هم‌وطنانمان ثابت‌قدم‌تر باشیم.
عرفه؛ هنر تبدیل نگرانی به امید
امروز ایران عزیز ما در مسیری است که بیش از هر زمان دیگری به «امید»، «بصیرت» و «همدلی» نیاز دارد. برخی گمان می‌کنند دعا کردن یعنی دوری از واقعیت‌های جامعه؛ اما نگاه صحیح به دعای عرفه نشان می‌دهد که این دعا، خودِ «تعهد» و «مسئولیت‌پذیری» است.
در شرایط کنونی کشور، دعا کردن به معنای خواستنِ گشایش، عقلانیت برای تصمیم‌گیران، و خیرخواهی برای تک‌تک شهروندان است. وقتی ما در روز عرفه برای سربلندی ایران دعا می‌کنیم، در واقع داریم «اراده خود» را برای ساختن فردایی بهتر بازسازی می‌کنیم. دعای عرفه به ما می‌آموزد که با وجود تمامی فشارهای اقتصادی و اجتماعی، می‌توان با تکیه بر قدرت لایزال الهی و وحدت ملی، بر ناامیدی غلبه کرد و با ذهنی آرام و قلبی امیدوار، به وظایف خود در جامعه عمل کرد.
در این روز عزیز، همگان را به تأمل در فرازهای دعای عرفه دعوت می‌کنند. سعی کنیم به جای نگاهی سطحی، به معانی عمیق این دعا بیندیشیم که چطور امام حسین (ع) در بدترین شرایط، شکرگزار بود و برای هدایت و سعادت انسان‌ها دعا می‌کرد. این دقیقاً همان «هنر زیستن» است که ایران امروز، بیش از همیشه به آن نیازمند است.
باشد که زمزمه‌های عاشقانه ما در این روز، نویدبخش آرامش، پیشرفت و آبادانی برای سرزمین‌مان باشد.
فرهنگسرا و هیئت زینبیون امام خمینی (ره) استهبان